Professor: Adieussiatz, soi lo professor. Soi Monsen Martí.
Escolana: Adieussiatz, soi l'élève.
P: Un élève se dis: un escolan.
E: Ah bon, alors: Adieussiatz, soi l'escolan.
P: Òc, mas un escolan es un gojat !
E: Alors comme: Soi una gojata...
P: Òc-ben !
E: Soi pas un escolan.
P: Solide que non. Coma siás una gojata, siás una escolana.
E: Coma soi pas un gojat, soi una escolana.
P: Tot-plen, es fòrça plan. Alavetz, soi lo professor, siás una escolana.
E: Comment dit-on: Vous êtes ?
P: Comment dit-on, se dit: Consí se dis. Vous êtes, se dis: Sètz.
E: Alavetz, sètz lo professor, soi l'escolana.
P: Va plan, siás tarribla, seguissèm. Tu consí te sonas ?
E: Me sonas Maidon.
P: Aquí venes de me díser Tu m'appelles.
E: Comment faut-il dire ?
P: Consí cal díser ?
E: Òc, consí cal díser ?
P: Te vau ensenhar quicòm d'emportant: En Occitan, i a pas de pronom subjècte.
E: Et pourquoi ?
P: Perqué ? Per que son remplaçats per una o doas letras ajustadas a l'acabament del vèrbe.
E: Alavetz, consí díser: Je m'appelle ?
P: Per díser Je cal ajustar "i" al vèrbe. Per eissemple: Canti, o-ben: Me soni.
E: Tarrible, alavetz, me soni Maidon ?
|
P: Va plan ! Mas val milhor respondre: A ieu me díson Maidon.
E: Alavetz, a ieu me díson Maidon ?
P: Aquí es encara milhor ! E d'ont siás ?
E: Soi de Toulouse.
P: Toulouse es Tolosa.
E: Alavetz soi de Tolosa.
P: Siás Tolosana.
E: Òc, soi Tolosana, et vous ?
P: Vous se dis Vos.
E: Òc-ben. E vos, d'ont sètz ?
P: Ieu tanben, soi Tolosan.
E: Coma ieu ?
P: E òc, sèm Tolosans totes dos.
E: Mas sèm français o occitan ?
P: Tolosa es en Occitania...
E: Òc e tanben en França.
P: Doncas sèm occitans e franceses a l'encòp.
E: Totes los Occitans son franceses ?
P: Gaireben totes, mas i a d'Occitans en Espanha e en Italia.
E: Tanben ? Es tarrible !
P: Alavetz, t'agrada d'èsser occitana ?
E: Òc, m'agrada beaucoup.
P: T'agrada fòrça ?
E: Òc, m'agrada fòrça.
P: T'agrada d'aprene l'Occitan ?
E: Òc, m'agrada fòrça.
P: Tornaràs per la segonda leiçon ?
E: Solide.
P: Doncas, Adieussiatz Maidon, e al còp que ven ?
E: Òc, Adieussiatz, Monsen Martí, al còp que ven.
|
